gri bir sabah...

sonbaharın demli bir çay tadında yaşandığı bir sabah uyandı uykusundan . uyku sersemliği lavoboya kadar eşlik etmişti ona . temiz havayı ciğerlerine doldurmak , güzel bir kentin insanmonotsitliğini solumak için balkona çıktı . gökyüzü ,yalnız ve ürkek bir griliğe boyanmıştı . gökyüzünü kıskanmış olacak ki , deniz de solgun , yılgın ve uygunsuz bir gecenin çarşafı gibi boylu boyunca griydi . uykusu açıldıkça etrafı daha dikkatli gözlemeye başladı . beyaz bir güvercin gri bir ağaca asılmış , bu güzel kentte , batıya bakan balkonunun korkuluklarında gri saksıdaki çiçeği can çekişmekteydi. toprak gri ,çiçekler gri , çimenler gri , hayat ise siyahdı o sabah . gri gözlerinden yaşlar süzülerek izliyordu etrafı . adeta anopia olan bir ressamın tablosuydu ; bu akıl almaz grilik .
uzak grilikte birkaç kişi belirdi . renkler dışında her şey normaldi . çocuklar gri üniformalarıyla okula ; yetişkinler işlerine gidiyordu . ne oldu ! diye haykırmak geldi içinden , ama yapamadı . gri bir çay demleyip renkli televizyonunun başına geçti , olan biteni öğrenebileceği umuduyla . nafile , renkli televizyonu da gizemli bir griliğe boyanmıştı .
''bütün bu şeraitten daha elim ve daha vahim olmak üzere , memleketin dahilinde , iktidara sahip olanlar gaflet , dalalet ve hatta hıyanet içinde''
ülkeyi griliğe boyamışlardı . çok geçmeden her şeyi anlamıştı . artık gözyaşları yüzünün tamamını ıslatıyordu . ve artık gün batıyordu . güneş , griliğiyle denize batarken gri ay , gri yıldızlar ve simsiyah gökyüzü belirginleşmişti . üç tarafı gözyaşı kaplı ülke , otuzaltı-kırkiki , yirmialtı-kırkbeş griliğindeydi . sessizce toparlanıp , gözyaşları eşliğinde , bu grlikte belirginleşen aydınlıkları da alarak yola koyuldu...


''uykutozu balığı''