tanrı bizimle...

adımın önemi yok

yaşımsa pek küçük

geldiğim ülkenin adına 

orta batı derler

orda yetiştim ve öğrendim

kanunlara uymayı ve tanrının 

yaşadığım topraktan yana olduğunu 

tarih kitapları anlatır

hem bayağı iyi anlatır

süvarilerin hücumunu 

kızılderililerin ölümünü

ülkem henüz gençti

ve tanrı yanındaydı

ispanya amerika savaşı 

gününü doldurdu

ve sonra iç savaş

epeyi geride kaldı

ve kahramanların adları 

herkese ezberletildi

ellerinde silahları 

ve yanlarında tanrıyla

birinci dünya savaşı çocuklar

geldi geçti

savaşmanın nedenini 

anlayamadım gitti

ama öğrendim kabullenmeyi

kabullenmeyi gururla

ölümü takmadığınızı 

tanrı sizinle olunca

ikinci dünya savaşı

başlayıp bittiğinde

bağışladık almanları

ve dost edindik kendimize

altı milyon insan öldürüp

fırınlarda yaktılar

oysa almanlar bile şimdi

tanrıyı yanlarına aldılar

bir yaşam boyu öğrendim

ruslardan nefret etmeyi

ve yeni bir savaş çıkarsa

onlarla döğüşeceğimizi

nefret edip korkacağımı 

ve kaçıp saklanacağımı 

tanrı benimle olunca 

herşeyi cesurca kabulleneceğimi

bunalımlı günlerimde 

hep bunları düşünürüm

isanın bir öpücükle 

ihanete uğradığını

ama sizin yerinize düşünemem

kendiniz verin kararı

judas iskarlot'nun da 

yanında mıydı tanrı 

neyse şimdi gidiyorum 

yorgunluktan bitkin

kafamın karışıklığını anlatmanın 

hiç de zamanı değil

sözcükler kafama doluyor

taşıp yerlere dökülüyor

eğer tanrı bizimleyse 

gelecek savaşı durduracaktır !

''bob dylan''

''bir şarkı ırmağı'' adlı kitaptan

gurbete...

gurbete kaçacağım

o lacivert ülkeye

o üzünç denizine 

uzayan iskeleye

ansızın sormaksızın

neler kalır geriye

gurbete kaçacağım

o kimsesiz ülkeye

o geri dönülmeze

bağlanan ilk köprüye

umarsız durmaksızın

acılar tüketmeye

gurbete çıkacağım

o duvaksız tepeye

o yolunda gözyaşı 

çeşmesi kuru köye

kopup yalnızlığımdan

kopup sonsuzluğumdan

gurbete kaçacağım

gurbete tükenmeye

''yaşar miraç''

''trabzondan çıktım yola'' adlı kitaptan

kompradorun destanı...

ben özel sermaye evladıyımdır
babayasa gibi yasam olmalıdır
sam amca denilen herif dayımdır
mangırla dolu kasam olmalı

sığamam her yere göbekliyimdir
çok geniş koltuğum masam olmalı
giden ağam ise gelen beyimdir
gelenden gidenden parsam olmalı

her dine girerim dindarım gayet
denizden aşırtan musa'm olmalı
dar yerde sıkışıp kalırsam şayet
göklere uçurtan isa'm olmalı

sırat köprüsünden geçerken sırtta
elimde de altın asam olmalı
cennet dedikleri o güzel yurtta
birkaç yüzbin dönüm arsam olmalı

çalışan herkesin alınterinden
benim aslan payım hissem olmalı
solcu aydınların aman şerrinden
bankalarda saklı kesem olmalı

ne çıkar yoksa da işleyen kafam
direk gibi sağlam ensem olmalı
sayelerindedir sürdüğüm safam
sömürdüklerim sersem olmalı

işim alıp satmaktır , yüzde bin kârım
satmasam olmalı satsam olmalı
siyaset denilen pazarda varım
namus üzerine borsam olmalı

yüzüme tükürsen yağmurdur derim
utanmamak gibi hassam olmalı
başına edilse uğurdur derim
ancak çıkarlarım tasam olmalı

''aziz nesin''

''azizname'' adlı kitaptan

unutulmayan...

durmadan taşırdım yanımda üç şeyi

iri çakıl tanelerini , çatlamış bir narı

bir öpüşün bıraktığı harlı lekeyi

ipekten

çalınmış

umutlarla taşırdım

ah sevgilim derdim , ölüm

ne kadar çoktu yaşadığımızda

bize hep beyaz mendil 

sallayan

ölüm ki ,

iki kapısında 

haki bir yalnızlık

dikilirdi

ve

hatırlatırdı

bize , güz kuşlarının

uçup gittiği denizleri

bense , yulaf kokan 

dağlı ellerinde 

doloşmak gibi kolaydır

sanırdım yaşamak ve sana kansız 

gökyüzü

getirirdim 

getirebilsem ah ,

avlusunda çocukların 

korkmadan oynadığı

lalelerle 

donanmış simli bir gökyüzü

bir öpüşün bıraktığı harlı lekeyi

çatlamış bir narı , unutmadan .

''behçet aysan''

''düello'' adlı kitaptan

seni günlere böldüm...

seni günlere böldüm , seni aylara 

daha yıllara , yüzyıllara böleceğim

ve her zaman söyleyeceğim ki beni anla

böyle eskitilmiş de olsa bu kalbi

minesi çatlamış bir diş gibi durduracağım karşında

şiirler söylenir , şiirler biter 

biz bu sevdayı neresine sakladıktı sen ona bak da 

kahverengi avuçlarına mı gözlerinin 

tam oradan mı kahverengi yağan bir aydınlığa

bütün günler yenileşir her bekleyişte

ve bütün dünler , bütün geçmişler 

kapını açarsın ki bir de , hiç kimseler yok 

çaresiz , benim sana gelişim de hep böyle 

dün akşama doğru turuncu bir bulut geçti

sonra bütün bulutlar hep birden geçti

anılar , anılar , belki hepsi bir kelime 

''edip cansever''

''şairin seyir defteri'' adlı kitaptan

soğuk kış günleri...

...dört çuval patatesleri kalmıştı , bununla kışı geçirebilirlerdi . tek kaygıları yakacaktı . ellerini kumaşlara sararak çalı çırpı topluyorlar , sığınağa taşıyıp yeniden toplamaya gidiyorlardı . bembeyaz karın üstünde iki karınca gidip geliyor , gülünç yükler , çöp parçaları taşıyorlardı... sonra yuvalarına giriyorlar , ateş yakıp ısınıyorlardı . pek konuşmuyorlardı . kat kat örtüler altındaki bedenleri , birbirlerine söyleyeceklerini daha iyi dile getiriyordu .
zaman zaman zosia soruyordu :
-- bunların birgün sona ereceğine inanıyor musun ?
-- bilmiyorum . babam savaşa bağlı olduğunu söylerdi .
-- ne savaşı ?
-- stalingrad savaşı .
-- herkes bu savaştan söz ediyor . wilno'daki almanlar bile .
-- herkes .
-- savaşa hep sürecek mi janek ?
-- gece gündüz .
-- peki savaşı kazandıkları zaman dostlarımız ne yapacaklar ?
-- yeni bir dünya kuracaklar .
-- biz onlara yardım edemeyeceğiz . çok küçüğüz . yazık !
-- önemli olan insanların boyu değil , cesaretidir .
-- bu yeni dünya nasıl olacak ?
-- kinsiz olacak .
-- çok insan öldürmek gerekecek o zaman...
-- ve kin yine yerinde kalacak... eskisinden daha güçlü olacak...
-- o zaman insanlar öldürülmeyecek . bakım görecekler . karınları doyurulacak . başlarını sokacak yerler verilecek . okuma yazma , müzik öğretilecek . iyilik öğretilecek . insanlar kini öğrendiler , iyiliği de öğrenebilirler .
-- kin unutulmaz . o da aşk gibidir .
-- kinin ne olduğunu bilirim . onu almanlar öğrettiler bana . annem babam ölünce , aç susuz kalınca toprak altında yaşayarak öğrendim kini... şimdi bir almanla karşılaştığım zaman bana bir dilim ekmek vermeyeceğini , ateşinin yanında yer göstermeyeceğini , bana vereceği tek şeyin sıkacağı kurşun olduğunu biliyorum . çünkü almanlar herşeyi kurşunlarlar ; insanları kurşunlarlar , umutları kurşunlarlar , güzellikleri kurşunlarlar... seviyi kurşunlarlar... nefret ediyorum onlardan ! 
-- nefret etmemek gerek . çocuklarımız olduğu zaman onlara nefreti değil , sevgiyi öğreteceğiz .
-- nefreti de öğreteceğiz . çirkefliklerden , hırstan , şiddetten ve faşizmden nefret etmelerini öğreteceğiz .

''romain gary''
''polonya'da bir kuş var'' adlı kitaptan

imge dedim adına...

son çocukluk da bitmişti ömrümde
düşlerim belki kış ölüsü belki yaz
kırlara bahar yetmese de içimde
yüreğim nar çatlamasıydı sana kadar
dilimde sözcüklerin çelik direnci
sesimde ölüm rengine inat aşklar

mavilikler yasaklandı gökyüzünde
özgürlüğü kuş kanatlarında bekledim
doğduğum gün adına "imge" dedim

sevdim bütün insanları insan yanlarını
sen de seveceksin
dallarına su yürümüş ağaçlara güleceksin
kar yağsa da yaktığın ateşler üstüne
ateşi yüreğinle körükleyeceksin
kuş sesleri de ertelenebilir güne karşı
çiy de düşebilir anıların üstüne
en güzel ezgileri nehir ağzı denizlerde
hep kendi sesinle türküleyeceksin
hüzün ağaçlarının sevinç açtığını
adının sonsuz anlamında göreceksin

sevdim soluğunu rüzgar kılan insanları
soluğumu soluklarına kattım
bir damla uğruna gökyüzünü omuzladım
bir çocuk ölümleri ağlattı beni
bir de türkülerde kalabalık ihanetler
gülüp geçtim yalan iktidarlar görkemine
aşk adına sesimi sürdüm namlulara
en büyük eylemleri söz eyledim
doğduğun gün adına "imge" dedim

sen elbette sen olacaksın biliyorum
sesinde yirmibirinci yüzyılı dinliyorum 

''adnan yücel''